Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı
| Baba adaylarına öneriler |
Baba adaylarına öneriler İçgüdüler insanların kontrol edemedikleri, değiştiremedikleri, reflekslerine yansımış davranışlardır.. Annelik bir içgüdü tam anlamıyla… Bir kadın hamile olduğunu anladığı an hemen tüm benliği ile ayrı bir ruh durumuna –biraz korumacı- giriyor, bambaşka biri oluyor, eski haline benzemeyen… Üstelik bu durumun pek kültürel farklılıklarla da ilgisi yok. Yani yüzyıllar öncesinde de, şimdi de, Amerika’da da, Avrupa’da da, doğu ülkelerinde de, zamanımızın tüm farklı toplumlarında da kadınlar benzer duygular (doğadaki tüm canlıların bebeklerine karşı besledikleri korumacı sevgi benzeri duygular) beslemekteler daha doğmamış bebeklerine karşı. Bu duygular doğumdan sonra da ölüme dek sürmekte zaten. . .Hangi yaşta anne olurlarsa olsunlar değişmiyor bu.. Bu yüzden anneliğe bir içgüdü deniyor..Her kadında içlerinde doğuştan saklı olarak var olduğu için… Babalık ise pek bir içgüdü sayılmaz. Çünkü babaların çocuklarına karşı duydukları sevgi olarak adlandırılabilecek bağ, bulundukları yüzyıla, topluma, toplumun kültürüne, babanın yaşına, eğitimine göre fazlasıyla değişebiliyor. Örneğin birkaç yüzyıl önce Avrupa’da, yine örnek vermek gerekirse Fransa’da soylu erkekler soylu kadınlardan olan çocuklarına karşı duydukları sevgisel duyguların belki de yüzde birini soylu olmayan, çoğu fahişelik yapan kadınlardan olan çocuklarına karşı hissetmemektelermiş. O dönemlerde soylu bir erkeğin soylu olmayan kadınlardan bu şekilde onlarca bazen yüze hatta bine yakın çocuğu olduğu varsayılabilmekteymiş. Bu kişiler çocukları ile karşılaştıklarında bizlerin şu anda hissettiği babalık hisleri gibi sorumlulukla karışık herhangi bir sevgi hissetmemektelermiş… Günümüzde de batı ve doğu kültürlerinde baba davranışları çok farklı…20 yaşında baba olmuş biri ile 40 yaşında baba olmuş birinin duyguları da çok farklı. Bu yüzden babalık bir içgüdü değil… Babalığın annelik gibi kişinin reflekslerine yansıyan bir içgüdü haline gelmesi, doğumdan sonraki en iyi baba-çocuk ilişkilerinde bile 2-3 yılı bulduğunu söylüyor psikologlar. Yani bir babanın çocuğunu kendinden bir parça gibi algılaması, bilinçaltında kabul etmesi ve bir anne gibi refleks olarak davranışlarına taşıması biraz zaman alıyor. Burada söylenmek istenenin anne ve baba sevgileri arasında içgüdü anlamında bir fark olduğudur. Yoksa tabi ki azlık veya çokluk anlamında bir fark olmadığını tekrar vurgulamak isterim. Her anlamda güzel ve doğru bir hamilelik süreci için anne ve baba adayının uyumu, birbirlerine yardım edebilmeleri esastır. Bunun sağlanabilmesi için de her ikisinin de birbirlerini anlayabilmeleri gerekli değil mi? Hamilelik tespit edildiğinde genellikle baba adayları daha stabil bir duygu ve davranış gösterebilirler. Halbuki anne adaylarının yukarıda bahsedilen içgüdü doğrultusunda psikolojileri, dolayısı ile davranışları değişmeye başlar. Bu değişimleri baba adayının fark etmesi eşine desteğinin temelini oluşturmaktadır. Bunları (çok) ana hatları ile şu şekilde özetleyebilirim. Anne adayları hamilelik ilerledikçe bebeklerinin sağlığı konusunda daha fazla merak içine girmekteler ve bebeklerinin sağlıkları için endişe duymaya başlamaktalar. Yeri geldiğinde tereddütsüz kendi yaşamlarını bile feda edebilecekleri bir sevginin doğal yansımasıdır bu. Sırf bebeklerini doğurmak için ölümcül risklere girdiklerini çoğumuz okumuş veya duymuşuzdur gazetelerden, televizyonlardan veya çevremizden. Hamilelik süresince bebeğin sağlığını ilgilendiren testlerin yapılma sürecinde erkeklerin eşlerinin mümkünse yanlarında olmaları, olamasalar da hassasiyetlerini eşlerine hissettirmeleri gereklidir. Kontrollere beraber gitmek, merak etmek, sormak vs gibi… Belki de kendilerinden çok bebeklerinin geleceği için kaygılandıkları için olacak, anne adayları eşlerinin sağlıkları, yaşadıkları toplumun durumu,yani gelecek konusunda daha hassas ve duygusal olurlar. Durup dururken ağlama krizleri olabilir. Bunlara da çoğu zaman rüyalarında eşlerini sağlık açısından zor durumda görmeleri veya gazete haberlerinde deprem olasılığını veya kötü ekonomik göstergeleri okumaları sebeptir. Normal zamanlarda savaşabilecekleri gerçekler dayanılmaz olabilir. Erkekler fiziksel ve psikolojik olarak güçlü rolünü üstlenebilmeliler böyle zamanlarda. Hamilelik süresinde halsizlik, yorgunluk ve hastalık benzeri hisler oluşmakta, kendilerini hayata karşı fiziksel olarak daha zayıf hissetmeye başlamaktadırlar. Güç gerektiren işlerde doğal olarak fiziki olarak yardım istemektedirler. Bir anda bozulan musluklar, kırık dolap kapakları, çalışmayan elektrik prizleri durup dururken ciddi sorun olmakta ve acilen tamir gerektirmeye başlarlar. Baba adayları normal yaşam sürecinde bu yardımı sağlayabilmeliler. Çalışan ve hamilelik nedeniyle verimli çalışamayan veya hiç çalışamayan anne adayları maddi konularda daha hassas olabilmekteler. Bu konuda da erkekler kadınlarının ve bebeklerinin güvencede olduklarını onlara hissettirebilmelidirler. Ancak erkeklerin günlük zaman diliminde çok çalışması –eğer kadınlar ilgisiz kaldıklarını hissederlerse- tam tersi olarak başka sorunlar doğurabilir…..:) Hamilelik ilerledikçe vücutta oluşan değişimler kadınların kendilerini güzel bulmamalarına, gerçek bir kadın olarak hissetmemelerine yol açabilmektedir. Zaten zor olan cinsellik bir problem halini alabilmektedir. Çirkin olduklarını ve erkeklerini tatmin edemediklerini düşünen kadınlar erkeklerini kaybedebilme korkusu yaşayabilmektedirler. Erkekler bu konuda da daha anlayışlı olabilmeliler. Belki de sadece biz Türk toplumuna özgü olan bazı kötü huylarımız var. Karşımızdakine kötü olaylardan bahsetmek gibi. Kötü olaylar daha heyecanlı ve daha ilginç haberledir diye mi düşünülüyor bilemiyorum. Kişi kendini rahatsız eden bir olayı karşısındakine anlatınca belki de rahatlamaktadır. Ancak hamile bir kadına kötü sonuçlanmış karamsar olaylardan bahsetmek ona yapılmış en büyük kötülüklerden biridir diye düşünüyorum. Baba adaylarına eşlerini karamsar duygulardan uzaklaşmaları, iyimser olabilmeleri için de destek olmakları gerekmektedir. Gerektiğinde profesyonel yardım almak hiç de utanılacak bir davranış değildir. |
|
Copyright © 2007 Dr.Selçuk Somer